...

من خیلی موجود جالبی هستم، چراشو میگم براتون... 

من عاشق مردهای متدین و نماز خون هستم، در حالی که خودم مومن و متدین نیستم-گرچه نمازخون!هستم. خب این موجودات مومن و متدین چرا باید منو بپسندن؟! 

من عاشق مردهای خوش تیپی هستم که به ظاهرشون واقعا اهمیت میدن، این در حالیه که میدونم اصولا آدمهایی که خیلی متدین و مومن هستن به ظاهر و پوششون اونقدری که من اهمیت میدم، اهمیت نمیدن، خب واضحه که منم آدم متدین بد تیپ رو نمی پسندم. 

من از مردایی که موقعیت اجتماعی خوبی دارن خوشم میاد، این در حالیه که واقعا از مردهای پولدار خوشم نمیاد. خب اینش هیچی، هستن آدمایی که تو بهترین دانشگاها تحصیل کردن، متشخصن و موقعیت اجتماعی خوبی هم دارن و پولدار هم نیستن. 

اما مردایی که خوش تیپ، متدین، با تحصیلات عالیه باشن خیلی کمن یا اگرم هستن به من نظری نکردن تا حالا! 

من از مردایی که سخت درگیر کارشون میشن خوشم نمیاد و دلم یه آدم می خواد عین خودم رها، آزاد و خوش بگذرون که مثلا بشینیم ساعت ها کتاب(درسی-غیر درسیش فرق نمی کنه)بخونیم و بعد تصمیم بگیریم آخر هفته یهویی بریم گردش، پایه ی تآترم باشه تازه و در کل عین خودم باشه علایقش، تا اینجای ماجرا هم خب باز خوشبینانه نگاه کنیم میگیم شاید پیدا شه چنین مورد خفنی، که این مورد خفن که دارای موقعیت اجتماعی خوبی هم هست-برای مثال مهندس ناظر یه شرکت بزرگه،پزشکه و...- اصلا وقتی داره برای رفع اون نیازهای من؟! 

بد تر از همه من آدمای پولدارو دوست ندارم، اما آیا تحمل بی پولی رو دارم وقتی عادت دارم به زندگی کم دغدغه ی حالام؟ 

خلاصه که نگاه می کنم می بینم واضح و مشخصه که چرا از آشناییها فرار می کنم چون میدونم چنین موجودی وجود نداره اصلا، البته مهم ترین فاکتور برام همون مومن بودنشه، دلمم نمیاد خود بی خود غیر مذهبیمو به یه پسر مذهبی قالب کنم! بگذریم که پسرای مذهبی عموما بدتیپن و من واقعا باید با بزرگواری با بد تیپیش کنار بیام. اینجوریاست که من حتی تو خیالمم کسی رو برای دوست داشتن ندارم، تو واقعیت هم حاضر نیستم به هیچ مردی ظلم کنم و وارد زندگیم کنمش...

+ در کل ترجیح میدم سنتی! متاهل شم-تازه اگر خواستم بشم، بس که بی حوصله م و نمی تونم خودم رابطه ای رو شروع کنم، ترجیح میدم از جانب خانواده باشه هرچی که هست. 

+ امروز صبح که از خواب پاشدم شنیدم فلانی! قصد داره تو این ماه زیبا!! بیاد برای امر خیر و بخواد با هم صحبت کنیم در مورد آینده... احتمالا نوبت من نمیشه و خانواده- طبق معمول همیشه- پیش از من نه رو میگن، اگه تا حالا نگفته باشن!!! 

+ لازم به ذکره که من تا 30سالگی صبر می کنم بخاطر خواهرم که هنوز مجرده:)